Τρίτη 30 Μαρτίου 2010

Μια τελευταία ευκαιρία.

Ήμουν πιτσιρικάς ακόμη, την περίοδο που ο "Αυτοκράτορας" κυριαρχούσε στο ελληνικό και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Θα σας διηγηθώ τρεις μικρές ιστορίες, που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου.

Όχι δεν θα σας πω για τα πρωταθλήματα, ούτε για τα κύπελλα και τα final 4, οι στιγμές που θα σας πω είναι πολύ πιο ασήμαντες αλλά δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε όλη αυτή η γενιά των Αρειανών που αγαπάνε το μπάσκετ τόσο πολύ...



"Χάσατε από το Περιστέρι!"
Στα τέλη της δεκαετίας του 80 πήγαινα στο Δημοτικό. Εκείνη την εποχή ασχολούμασταν με 2 πράγματα: στα διαλείμματα του σχολείου παίζαμε μπάλα κ μετά το σχολείο παίζαμε  μπάσκετ! Είχαμε πάει λοιπόν, για μπάσκετ με την παρέα μου. Ενώ παίζαμε, ήρθε ένα άλλο πιτσιρίκι κ φώναζε περιπαιχτικά ότι ο Άρης έχασε από το Περιστέρι! Παγώσαμε όλοι στη σκέψη κ μόνο ότι χάσαμε από το Περιστέρι. Σταματήσαμε το μπάσκετ κ πήγαμε σπίτια μας για να μάθουμε αν όντως ήταν αλήθεια αυτό. Φυσικά, δεν ήταν αλήθεια...

"Δεν θα κερδίζετε πάντα."
Θυμάμαι μια άλλη στιγμή που ήμουν στο σπίτι κ έβλεπα στην τηλεόραση να παίζουμε με τον Ηρακλή. Το παιχνίδι κόντευε να τελειώσει κ η ομάδα δεν έπαιζε καλά. Η ήττα φαινόταν σίγουρη. Με βλέπει ο πατέρας μου που είμαι στεναχωρημένος κ μου λέει "Μη στεναχωριέσαι δεν θα κερδίζετε πάντα". Έλα όμως που κερδίζαμε πάντα. Ισοφαρίζει λοιπόν ο Γκάλης με τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο, πάει το ματς στην παράταση όπου κερδίσαμε εύκολα...

"Δεν είστε αήττητοι φέτος."
Να θυμηθώ μια άλλη φορά που ήμουν στο φροντιστήριο αγγλικών κ μάλωνα με έναν παοκτσή συμμαθητή μου (αντί να προσέχουμε στο μάθημα) όχι για το ποιος έχει καλύτερη ομάδα, ούτε για το ποιος είναι πιο πάνω στη βαθμολογία (αυτά ήταν δεδομένα) αλλά για το αν είμαστε αήττητοι στο πρωτάθλημα! Βλέπετε είχαμε συνηθίσει να παίρνουμε το πρωτάθλημα αήττητοι οπότε εκείνη τη χρονιά που είχαμε χάσει μία φορά από τον παοκ, μας είχε κακοφανεί πάρα πολύ!

Περασμένα μεγαλεία
Είμαι σίγουρος πως δεν είμαι ο μόνος που θυμάται τέτοιες στιγμές. Εμείς οι Αρειανοί μεγαλώσαμε με πρωταθλήματα και με διακρίσεις. Πολύ θα μου πείτε περασμένα μεγαλεία...κ ίσως να έχετε κ δίκιο αλλά κάποια πράγματα όσα χρόνια κ να περάσουν δεν αλλάζουν.

Ακόμη κ τώρα βλέπουμε τον κόσμο να διψάει για μια διάκριση. Και όταν λέμε διάκριση δεν εννοούμε την 3η θέση στο πρωτάθλημα. Κάνουμε μια μεγάλη νίκη στην Ευρώπη κ κατευθείαν σκεφτόμαστε συμμετοχή στο Final4 και κατάκτηση του Eurocup. Αυτοί είμαστε. Δεν αλλάζει αυτό. Πάντα θα κοιτάμε ψηλά γιατί έτσι μεγαλώσαμε.

Κάποια πράγματα δε μπορείς να τα καταλάβεις αν δεν τα έχεις ζήσει. Και απ'ότι φαίνεται οι παίχτες της φετινής ομάδας δεν έχουν συνειδητοποιήσει ποια φανέλα φοράνε κ ποιον κόσμο αντιπροσωπεύουν.

Η φετινή πορεία είναι με διαφορά η χειρότερη των τελευταίων 7-8 χρόνων. Δεν είναι αποδεκτό να χάνουμε από κάθε χωριό της Ελλάδας, δεν είναι αποδεκτό να θεωρούμε επιτυχία αν περάσουμε τον πανελλήνιο ή το μαρούσι, δεν είναι αποδεκτό να κινδυνεύουμε να μείνουμε εκτός Ευρώπης, δεν είναι αποδεκτό να έχουμε 10 νίκες και 12 ήττες.

Τελευταία ευκαιρία
Αύριο οι παίχτες έχουν μία τελευταία ευκαιρία να σώσουν τη χρονιά κ την φήμη τους. Ο μόνος τρόπος για να μη μείνουν στην ιστορία ως η πλέον αποτυχημένη ομάδα του Άρη είναι να περάσουν στο final4. Μια καλή εμφάνιση δεν είναι αρκετή. Μόνο η πρόκριση μετράει.

Για να δούμε, έχουν την καρδιά να το καταφέρουν;

Υ.Γ. Εννοείται πως η πορεία της ομάδας δεν αποτελεί δικαιολογία για να μην στηρίζουμε την ομάδα, αντιθέτως τώρα είναι που η ομάδα χρειάζεται την περισσότερη στήριξη.

6 σχόλια:

Animation είπε... 30 Μαρτίου 2010 - 4:14 μ.μ.

RedDragon στείλτo με fax, με email, μεσω ΕΛΤΑ, με ταχυδρομικό περιστέρι.. δεν ξέρω...όπως μπορείς.... να το διαβάσουν οι παικτες πριν μπούν αύριο στο παρκέ να καταλάβουν επιτέλους σε ποιά ομάδα παίζουν. Δεν είναι περασμένα μεγαλεία φίλε μου. Λαός που δεν θυμάται την ιστορία του δεν έχει μέλλον και ΕΜΕΙΣ οι ΑΡΕΙΑΝΟΙ τιμούμε την ΕΝΔΟΞΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ.
ΑΥΡΙΟ ΦΕΡΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ. Τ-Ε-Λ-Ο-Σ.

Wackenas είπε... 30 Μαρτίου 2010 - 9:32 μ.μ.

οτι και να διαβασουν,οτι και να τους πεις ειναι θεμα δυνατοτητων.και δυστυχως αυτοι οι παικτες δεν 'το εχουν'.μακαρι να γινει αυριο το θαυμα.(κοινως να μπουν τα 20 απο τα περιπου 30 τριποντα που βαραμε σε καθε αγωνα).

μπραβο reddragon θυμιζε μας καμια τετοια ιστορια για να ξεχνιομαστε..

Ανώνυμος είπε... 30 Μαρτίου 2010 - 10:40 μ.μ.

ΦΟΒΕΡΟ ΑΡΘΡΟ! ΜΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ! ΟΥΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΦΙΛΕ... ΜΗΝ ΠΩ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ...

VardARIS είπε... 31 Μαρτίου 2010 - 12:15 π.μ.

Α ρε Red Dragon, τι μας θύμισες τώρα... Όλοι έχουμε να θυμόμαστε από μια αντίστοιχη ιστορία, ειδικά όσοι είναι από 30+ ...

Χθες μιλούσα με έναν συνάδελφό μου Αθηναίο και μου ρωτάει "τι ομάδα είσαι;" ... και μου απαντάει "και εγώ Άρης είμαι λόγω μπάσκετ από την ομάδα του Γκάλη, απλά στο ποδόσφαιρο υποστηρίζω πλέον τον Παναθηναϊκό. Άυριο, πάντως θα κάτσω να μας δω με τους Ισπανούς"!!!

Εκείνη η ομάδα έχει αφήσει μια ανεξίτηλη σφραγίδα σε όλους...

KANTHAR0S είπε... 31 Μαρτίου 2010 - 12:04 μ.μ.

Εκείνα τα χρόνια όμως παιδια βρίσκονται μακριά. Καλώς ή κακώς τα πράγματα έχουν αλλάξει. Παίζουμε με την Βαλένθια και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να παίξουμε δίχως αύριο. Να διαχειριστούμε την πίεση και να παλέψουμε. Να παλέψουμε και να χάσουμε.

Καλά τα είπες Κόκκινε Δράκε. Ελπίζω η ομάδα να μας δώσει χαρά.

Ανώνυμος είπε... 31 Μαρτίου 2010 - 9:09 μ.μ.

re parte to xampari.eiste polu mikri omada.ksexaste ta ayta.h a2 den tha argish.ollo ki ollo ena baraz ston bolo istoria grafete skoulikia me ton kolo.............